هوای مهر

آتشی از مهر توست در این هوای سینه ام

با هوای مهر تو خالی ز هرچه کینه ام

آمدی و شاد کردی کلبه ی احزان ما

از هوای عشق تو پر شد فضای خانه ام

همچو نوری آمدی اندر دل من ، بی دریغ

همچو مهتابی شدی اندر شب کاشانه ام

ای دریغا فرصت دیدار جانان کم بود

ای امان از این من بی تو که چون ویرانه ام

رفتی و کوهی تو گویی از وجودم کم شده است

رفتی و بعد از تو حتی با خودم بیگانه ام

من که در این پیله ی خود کنج راحت داشتم

از غم دوری تو بی تاب چون پروانه ام