یکی پیش هزار

بگذار که از سینه بر آرم هواری

ما را نبود بی رُخت ای جان قراری

من در طلب مهر تو از خویش گذشتم

دردا که بگفتی یکی پیش هزاری

من از توی دلسرد، دل آزرده و دلتنگ

تو بر من بی چاره و بی تاب سواری

تقدیر میان من و تو اینگونه رقم زد

من بر تو گرفتار و تو بر من دچاری

ساقی من و تو هر دو گرفتار خطاییم

من در پی مهر تو و تو فکر فراری

میریز به پیمانه ی ما گاه شرابی

تا سر کنم این محنت و این رنج خماری